Sprzedaż fotografii fabularnej

Pomysły na opowiadanie historii

Jednak dla większości z nas głównym wektorem prezentacji naszych fotografii pozostaje Internet. Istnieją witryny z galeriami, takie jak Flickr lub 500px. Możemy również korzystać z sieci społecznościowych, takich jak YouTube, FaceBook, Twitter, Instagram i Pinterest, by wymienić tylko te najbardziej znane. Innym sposobem przedstawienia historii na zdjęciach będzie publikacja w formie fotoksiążki. Kilka rodzajów książek jest obecnie dostępnych dla ogółu społeczeństwa.

A co z definicją fotografii narracyjnej? Omawianie różnych znaczeń zdjęć fotograficznych, które opowiadają historię, może uchodzić za jedno z tych ćwiczeń semantycznych, które świat fotografii ma tendencję do dyskredytowania. Ćwiczenia, które z pewnością mogą być bezsensowne i nużące – podczas gdy w rzeczywistości takie są. W tym przypadku tak nie jest. Zbyt często fotografowie nie dostrzegają różnicy między, powiedzmy, historią a narracją, myląc jedno z drugim. I wtedy sprawy się komplikują.

Przykłady fotorelacji

Porozmawiajmy o pomysłach na historie fotograficzne i najlepszych przykładach tego gatunku. Jak wskazuje Sundberg, sztuki wizualne, aw szczególności fotografia, która opowiada historię, wykorzystują ją na więcej niż jeden sposób. Zacznijmy od tego, co w fotografii jest znane jako inscenizacja narracyjna: obrazy celowo stworzone (inscenizowane), aby odpowiedzieć na ideę narracyjną, jak w pracy Gregory'ego Crewdsona. Jak każda fotografia, przykłady fotografii narracyjnej przedstawiają wydarzenie. Jednak w przeciwieństwie do większości innych fotografii, te są tworzone w taki sposób, aby przywoływać określoną historię, którą wszyscy znamy (dlatego wydaje się niemożliwe stworzenie narracyjnej inscenizacji w fotografii wokół historii, o której nikt nigdy nie słyszał, bez względu na to, jak ważne. Kaspar Hauser byłby dość zdumiony pracą Crewdsona).

Najnowsza praca fotografa, będąca przykładem fotograficznej narracji, Cathedral of the Pines, opowiada o raczej lynchowskim odczuciu psychologicznego komfortu i nudy amerykańskiego życia (trzeba powiedzieć, że jest to dziś dość oklepany temat, ale to już inna sprawa): my nie wiem, dlaczego wszyscy ci ludzie wyglądają tak, jak wyglądają, ale wszyscy mamy o tym małe pojęcie, którego szczegóły mogą się znacznie różnić w zależności od osoby. Wydarzenie jest reprezentowane, a wydarzenie to przywołuje większą historię, z której zostało zaczerpnięte. Według słów Sundberga ta emocjonalna fotografia, która opowiada historię, jest uważana za narrację, ponieważ przywołuje historię przez skojarzenia. Jest to o tyle ciekawe, że oznacza, że to od twórcy takiego dzieła zależy wywołanie odpowiedniego skojarzenia (inaczej nie można tego nazwać oprawą narracyjną).

Kup prostą fotografię fabularną

Wszyscy wiemy (lub wydaje nam się, że wiemy), czym jest fotografia oparta na historii. A narracja jest taka sama, prawda? Historia opowiedziana w fotoksiążce nie jest tym samym, co sama książka, podobnie jak sposób jej opowiedzenia. Zwykle zauważamy, że wielu fotografów używa słowa „narracja” jako synonimu „historii”, podczas gdy mają na myśli sposób, w jaki historia jest opowiedziana. I tu właśnie pojawia się rozumienie słowa „fotografia narracyjna”.

Inspirują Cię pomysły na zdjęcia narracyjne? Nasze fotografie były przedmiotem wszelkiej naszej troski również na etapie wywoływania i obróbki końcowej w celu ich sublimacji. Najczęściej wynikają one z naszej wizji wyjazdu, wizyty, wydarzenia itp.