15% ZNIŻKI NA WSZYSTKIE DZIEŁA SZTUKI
ZapiszPielęgniarka 40 cm
| Rok stworzenia | 2025 |
|---|---|
| Wymiary | 28 S × 40 W × 25 G cm |
| Waga | 18 kg |
| Rodzaje sztuki | rzeźba |
| Styl | barok |
| Gatunek | portret |
| Materiały | Brąz |
| Moduły | 2 |
Opis dzieła “Pielęgniarka 40 cm”
Nutrix (40 cm) to bardziej intymna – choć nie mniej fascynująca – inkarnacja szerszej wizji. Zredukowany w skali, ale nie w swojej obecności, niesie w sobie tę samą cichą pewność siebie i wyrazisty artystyczny głos, teraz wyeksponowany w formie, która bez trudu wpasowuje się w wyrafinowane wnętrze. Ta wersja ma w sobie coś orzeźwiająco bezpośredniego. Bez nadmiaru, bez rozpraszania uwagi, skupia uwagę widza na istocie idei – dwoistości, transformacji, napięciu między powierzchniami. Sprawia wrażenie przemyślanego, opanowanego i uderzająco nowoczesnego. Nutrix jest szczególnie atrakcyjny dzięki swojej dostępności bez kompromisów. Zachowuje charakter poważnego dzieła sztuki, a jednocześnie zachęca do bliższego, bardziej osobistego kontaktu. To dzieło, z którym się żyje, a nie tylko obserwuje. Z punktu widzenia kolekcjonera to inteligentny nabytek – rzadka okazja posiadania dzieła o wyraźnej tożsamości artystycznej w bardziej przystępnej skali. Dzieło, które z przyjemnością będziesz mieć w domu.
Krzysztof Plonka, Polska
Krzysztof Płonka Kraków, Polska Urodzony w 1972 r. Rzeźba, malarstwo, twórczość multimedialna „Doskonałość będzie trwać wiecznie” Krzysztof Płonka to artysta działający na styku rzeźby, malarstwa i nowych mediów. Jego twórczość koncentruje się na formie jako miejscu napięcia między materialnością a projekcją, tym, co fizyczne, a tym, co wyobrażone. Tworzy monumentalne rzeźby z brązu, charakteryzujące się wysokim stopniem dyscypliny formalnej, jednocześnie rozwijając prace z zakresu filmu, gier wideo i cyfrowej produkcji obrazu. Współtworzył efekty wizualne do takich produkcji jak Avatar II, Get Even, Wiedźmin i Medium, tworząc ważny fundament technologiczny dla swojego języka artystycznego. Jego twórczość pozostaje w dialogu z dziedzictwem surrealizmu – w szczególności z estetyką H.R. Gigera i Zdzisława Beksińskiego – jednak opiera się bezpośrednim cytatom. Zamiast tego, odniesienia te przekształcają się w odrębny i rozpoznawalny język wizualny, w którym elementy organiczne i mechaniczne łączą się w formy hybrydyczne. Płonka działa w obrębie rzeźby, instalacji i struktur performatywnych, konsekwentnie podważając ustabilizowane kategorie percepcyjne. Jego prace nie tylko reprezentują, ale konstruują doświadczenie – sytuacje zawieszone między niepokojem a kontemplacją. Cechą charakterystyczną jego twórczości jest napięcie między precyzją techniczną a semantyczną niejednoznacznością. Odrzucając mimetyczną reprezentację, buduje struktury wizualne oparte na dysonansie i wewnętrznej sprzeczności, prowadząc widza ku spotkaniu z formą jako czymś z natury niestabilnym. Jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach, a jego twórczość przyciąga coraz większe grono oddanych kolekcjonerów, a także zaangażowaną i poszerzającą się publiczność. Praktyka artystyczna Płonki pozostaje procesem otwartym – nieustannie redefiniującym relacje między dyscyplinami i granice samego obrazu.