| Rok stworzenia | 2025 |
|---|---|
| Wymiary | 50 S × 50 W × 1 G cm |
| Rodzaje sztuki | malarstwo |
| Styl | ekspresjonizm |
| Gatunek | portret |
| Materiały | atrament, płótno |
| Sposób pakowania | Opakowanie kartonowe |
„Ciężar cichych smutków” to portret emocjonalnego bezruchu – chwili, w której ból staje się zbyt ciężki, by go wyrazić. Młoda kobieta stoi nieruchomo, z oczami ukrytymi pod gęstą koroną czerwonych, różowych i białych kwiatów. Głęboko niebieska wstęga rozciąga się od nasady jej nosa do czoła, zamieniając kwiaty w maskę i ciężar jednocześnie. Niebieska wstęga tworzy cichą barierę między jej wewnętrznym światem a rzeczywistością, której nie może stawić czoła. Mówi o emocjonalnej ślepocie zrodzonej z wyczerpania, a nie ze słabości. Kwiaty ciążą w dół niczym niewypowiedziane myśli – piękne, a zarazem duszące. Jej lekko rozchylone usta wyrażają delikatne napięcie, jakby była uwięziona między niemym błaganiem a oddechem, którego nie może uwolnić. Ciepłe beżowe tło izoluje postać, tworząc przestrzeń, w której bezruch staje się jedynym sposobem na zniesienie bólu. szczegóły: Wydruk na płótnie (jakość archiwalna) 340 g/m² Naciągnięty na drewniany blejtram Wszystkie podatki i cła pokrywa klient





Tatiana Taner (ur. 1988 w Czukotce, Rosja) to współczesna artystka, której misją jest tworzenie ciepła i równowagi poprzez sztukę. Mieszka i pracuje w Alanyi w Turcji. W 2019 roku studiowała pod okiem Marii Michi, założycielki Galerii ARBUZZ w Moskwie, uczestnicząc w autorskich kursach „Mania of Creation” i „Friction of Meanings”. Jej twórczość obejmuje malarstwo cyfrowe, akryl, akwarelę, kolaż i eksperymentalne techniki mieszane. Często łączy tkaniny, pasty strukturalne i materiały naturalne – piasek, elementy morskie i rośliny – tworząc teksturowane, żywe kompozycje. Jej prace odzwierciedlają kontrasty – chaos i spokój, samotność i więź, macierzyństwo i samoświadomość. Jej droga artystyczna to droga eksploracji i odporności, ukształtowana przez różnorodność kulturową i osobistą transformację. Każdy obraz staje się dialogiem światła i emocji, oferując widzom piękno, spokój i ciche zapewnienie, że sztuka może być ostoją nadziei.
